Wie geadopteerd is, stelt zich op een dag de vraag: waarom ben ik afgestaan? Sommige geadopteerden zijn alleen maar nieuwsgierig, anderen hopen het puzzelstukje te vinden dat hen completer maakt. Geadopteerden uit China vinden op die belangrijke vraag weinig antwoorden. Omdat zij als vondeling zijn geregistreerd, is over hun achtergrond zo goed als niets bekend. Meestal is alleen de vindplaats of met een beetje geluk de naam van de vinder genoteerd. Soms kan een pleegmoeder of een verzorgster iets meer vertellen over de omstandigheden die tot hun adoptie hebben geleid. Maar vele geadopteerden komen weinig op het spoor.
Ook adoptieouders vinden het vaak frustrerend dat zij hun kinderen zo weinig kunnen vertellen over wat aan hun komst is voorafgegaan. Het eenkindbeleid is een gangbare verklaring voor de talrijke meisjes die China hebben verlaten. Maar er worden ook jongens geadopteerd, de kinderen zijn niet allemaal van het platteland afkomstig en er zijn heel wat special-needs-adopties. En wat met de berichten over kinderen die via tussenpersonen in het tehuis zijn beland? Ook in China is adoptie complex en het is niet gemakkelijk een toereikend antwoord te krijgen.
Eén ding is zeker: bij afstand en adoptie is er niet één waarheid. Ieder verhaal is uniek. Dit boekje tracht die veelzijdigheid weer te geven in zes fictieve verhalen. Zes scenario’s waarin culturele, economische en politieke factoren leiden tot afstand doen van een kind. Een verzameling van puzzelstukjes. Samen bieden ze een mogelijk antwoord op de vraag: waarom ben ik afgestaan? Een antwoord dat verschilt naargelang de gekozen puzzelstukjes. Een antwoord dat onvolledig is omdat het niet alle puzzelstukjes bevat.
Deze verhalen over afstand en adoptie geven de onbekende ouders een stem. Ze gaan de realiteit niet uit de weg, maar bieden ook troost. Ook al kunnen ze niet volledig zijn, ze bieden geadopteerden en hun ouders hopelijk de kans om samen het afstandsverhaal genuanceerd te benaderen en te praten over de gevoelens die daarbij komen kijken.
